آمده‌ام که سرنهم، عشق تو را به سر برم

ور تو بگوئیم که نه، نی شکنم، شکر برم

آمده‌ام چو عقل و جان، از همه دیده‌ها نهان

تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

آمده‌ام که ره زنم، بر سر گنج شه زنم

آمده‌ام که زر برم، زر نبرم خبر برم

گر شکند دل مرا جان بدهم به دل‌شکن

گر ز سرم کله برد، من ز میان کمر برم

آن که ز زخم تیر او کوه شکاف می‌کند

پیش گشاد تیر او وای اگر سپر برم

گفته‌ام آفتاب را گر ببری تو تاب خود

تاب تو را چو تب کند، گفت بلی اگر برم

آن که ز تاب روی او نور صفا به دل کشد

وان که ز جوی حسن او آب سوی جگر برم

در هوس خیال او همچو خیال گشته‌ام

وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

اوست نشسته بر نظر، من به کجا نظر کنم

اوست گرفته شهر دل، من به کجا سفر برم

این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من

گفت بخور، نمی‌خوری پیش کس دگر برم

                                                مولوی

این غزل زیبا از مولوی شده دست آویزی واسه کسانی که هیچ  علم واطلاعی از مسئولیتی که بهشون  میدن ندارن و حالا جالب اینجاست که با یه ژستی هم این رومی خونن که انگار دیگه آخر کار درست های عالماٌ،به والله قسم حسادت نیست ولی چندروز پیش به جلسه معارفه ای دعوت شدم ورفتم که ازقضا یکی از همکاران سابق بنده به عنوان  مدیر و سرپرست یک پروژه بسیار  حساسی معرفی نمودند و بنده که ازمیزان علمی ایشان مطلع بودم بسیار تعجب کردم که چگونه ایشان راانتخاب نموده اندو چرا خود ایشان چنین مسئولیت سنگینی را پذیرفته اند جالب اینجاست که بعدازجلسه که با همدیگه حال واحوال کردیم به من گفت:فلانی من رو کمک شما دوستان دوستان  حساب ویژه ای بازکردم  وگر نه من ازاستارت اولیه پروژه هم مغزم هنگ میکنه چه برسه به مدیریت شاخه ای اون،حالا  خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل که درکشور ما چی میگذره، واقعاٌآدم به یاد داستانی می افته که زمانی که اسکندر مقدونی می حواست به کشورایران لشکر کشی کنه باجمعی ازمشاورین خودصحبت کردکه چگونه برمردم ایران که درآن زمان نسبت به دیگر ملت ها  هوشیارتر بودندحکومت کند هرکدام از مشاورین ایشان نظری دادتا رسیدبه ارسطو فیلسوف بزرگ وایشان گفت: نیازی به کشتار و ویرانی نیست شما فقط آنجا که تصاحب کردید کارهای بزرگ را  به افراد کوچک و کارهای کوچک را به افراد بزرگ  واگذار کن بعد از آن کشورخودبه خودویران خواهدشد و شما به هدفی که دارید خواهید رسید.